OBD2 i EOBD: gniazdo diagnostyczne, kody usterek i terminy obowiązku w UE
OBD2 to znormalizowany system diagnostyki pokładowej, który udostępnia przez jedno 16-pinowe gniazdo dane z elektroniki auta i ujednolicone kody usterek. Europejski odpowiednik nazywa się EOBD, a gniazdo i sposób odczytu są takie same.
Od kiedy auto musi go mieć
EOBD dotyczy samochodów osobowych kategorii M1. Obowiązuje dla aut z silnikiem benzynowym wyprodukowanych po 1 stycznia 2001 roku i dla aut z silnikiem wysokoprężnym po 1 stycznia 2004 roku. W Stanach Zjednoczonych standard obowiązuje od aut z 1996 roku. Starsze europejskie auta z lat 90. mogą mieć OBD1 albo własny system producenta, z innym gniazdem.
Gniazdo
Szuka się go zwykle pod deską rozdzielczą po stronie kierowcy, w pobliżu kierownicy, czasem za klapką lub osłoną. Ma kształt trapezu z 16 stykami, jednakowy w każdej marce. Pin 16 to zasilanie, piny 4 i 5 to masy, a piny 6 i 14 prowadzą linie CAN, o których więcej w haśle o magistrali CAN. Pozostałe styki obsługują starsze protokoły, jak linia K i L według ISO 9141.
Jak czytać kod usterki
Kod składa się z litery i czterech cyfr, na przykład P0101. Litera wskazuje układ: P to napęd (silnik i skrzynia), C to podwozie (ABS, ESP), B to nadwozie (m.in. poduszki), U to komunikacja między sterownikami. Pierwsza cyfra 0 oznacza kod znormalizowany, jednakowy u wszystkich producentów, a 1 kod zdefiniowany przez producenta. Druga cyfra w kodach P wskazuje podukład, na przykład 3 oznacza zapłon, a 4 kontrolę emisji. Kody P0101, P0299, P0401 czy P2002 mają to samo znaczenie w każdej marce.
Weźmy P0101. Ten kod mówi o zakresie lub wydajności przepływomierza powietrza (MAF), a przyczyną bywa zabrudzony przepływomierz, nieszczelność dolotu, zablokowany EGR albo zapchany filtr powietrza.
Check engine dotyczy napędu i emisji, więc po jej zapaleniu zwykle da się odczytać kod P0xxx. Szerzej to wyjaśnia poradnik o kontrolce silnika. Znaczenie samych kodów DTC i podłączenie komputera opisuje tekst o kodach błędów.
Co standard daje, a czego nie
Poza kodami z pamięci (tryb 3 w protokole odczytu) standard udostępnia dane na żywo i zapis parametrów z chwili wystąpienia usterki, czyli freeze frame. Dotyczy jednak głównie emisji spalin i danych z sterownika silnika. Pełniejsza diagnostyka wielu układów często wymaga narzędzia producenta, na przykład VCDS w autach grupy VAG. Rodzaje urządzeń do odczytu opisuje tekst o interfejsie diagnostycznym.